033 Leegstand


Mijn bijdrage aan de kunstmanifestatie in de Zonnehof bestaat uit een serie etsen die het actuele thema “leegstand” van gebouwen concreet in beeld brengen.
Intrigerend aan deze serie etsen is dat niet alleen de gecreëerde beelden maar ook de gebruikte etstechniek letterlijk dienstbaar zijn aan het centrale thema “Leegstand-verval- en kunstbeleving”

De eerste confrontatie met “leegstand” schept eerder een kille, afwezige en sombere sfeer. Tegelijk met het gevoel van verlies en onwerkelijkheid trof mij ook de schoonheid van verval, door de inwerking van wind en vocht. Het proces van vergankelijkheid transformeert sommige verlaten gebouwen tot fascinerende en intieme ruimtes waar licht naar binnen vloeit, en waar ik als kunstenaar nieuw leven ontwaar. De “oude meesters” zijn bijna voelbaar aanwezig. De lege ruimten wachten op nieuwe ideeën, nieuwe mensen, nieuwe creaties. De mysterieuze lichtval op vloeren, plafonds en muren doet mij denken aan schilderijen en etsen van Rembrandt die, als geen ander, contrasten van licht en duisternis tovert in zijn werk. Etstekening – verval en nieuwe creatie: Het proces van een etstekening via het inbijten van het salpeterzuur in een metaalplaat vergelijk ik met het proces van meestal jarenlange leegstand van gebouwen die langzaam in verval raken. De vergankelijkheid, fysieke verandering, de onmeetbare tijd en berusting staan centraal door inwerking van zuren. Het etsproces is dikwijls een “trial en error” experiment met toepassing van meerdere rondes zuurbad – afdruk – en extra etsnaaldwerk. De bewerkte zinkplaten worden zolang in het zuurbad gedompeld tot ik de gewenste diepte en contrast van de etstekening tref. Ter illustratie van dit etsproces zijn op deze tentoonstelling etsplaten van mijn werk opgehangen naast de originele afdrukken.

Als kunstenaar treffen mij enkele overeenkomsten tussen het etsproces met de prachtige portretten van oude mensen die Rembrandt geetst heeft: mannen en vrouwen, doorleefde, bezielde en wijze ouderlingen met gegroefde gezichten en handen. De combinatie in mijn serie etsen van vervallen gebouwen, de mysterieuze lichtval in de binnenruimten, en die portretten van Rembrandt zijn een beeldende expressie van contrasterende gevoelens: desolate leegte, wanhoop om menselijke afwezigheid, en tegelijk een droom van nieuw leven.

Experiment met afdrukken op doek:

Ik heb voor deze tentoonstelling geexperimenteerd door: los van de gangbare etsafdrukken op papier etsen ook af te drukken op doek. Een etsafdruk op doek is ongewoon. Het gebruik van bijvoorbeeld transparant toont de (positieve) afdruk, zoals een print op papier. De keerzijde laat het spiegelbeeld van de ets zien; dit is ook het beeld dat ik direct etst op de zinkplaat teken. Een andere mogelijk gebruik van doek is het afdrukken van meerdere etsen op een groter doek. Tenslotte kan middels een photo-opname van de originele papieren etsafdruk ook een (sterk) vergrootte ets op doek worden afgedrukt. De bijzondere locatie van de Zonnehof, met zijn grote en goed verlichte ruimten, heeft mij mede geïnspireerd om dit experiment uit te werken.

Translate »